Cześć! Mam na imię Nero. Mówią, że jestem dużym psem, ale ja myślę, że jestem po prostu puszysty. Moje futro ma trzy kolory: czarny jak noc, biały jak śnieżny poranek i brązowy jak jesienne liście.
HERO NERO
65 kilogramów szczęścia
Wszyscy się mną zachwycają, choć z drugiej strony dziwią się, że jestem taki duży. Nie wiem, co ich tak dziwi. Jak widzę siebie w odbiciu lustrzanym, to się sobie podobam. Podobno ważę tyle, co mały cielaczek, ale czy ja mam się tym się przejmować? Oczywiście, że nie!
I wiecie co? Jestem prostolinijny, szczery i jak kogoś kocham, to wcale nie przejmuję się swoją wagą i od razu wskakuję tej osobie na kolana. No bo kto by się przyjmował? Co to jest 65 kilogramów? Przecież na kolanach zawsze znajdzie się miejsce dla jednego przemiłego pieska, prawda?
W Domu Opieki
Właśnie zaczynam nowe życie. Przez cztery lata miałem inny dom, ale coś nie wyszło w tamtej rodzinie. Nie wiem dokładnie co i nie chcę tego roztrząsać. Nagle znalazłem się w Domu Opieki. Było miło, ale pachniało tam… czekaniem. Wszyscy czekali na swój szczęśliwy los. Inne psy szczekały o swoich tęsknotach, a ja po prostu leżałem, kładąc moją ciężką głowę na łapach. I nasłuchiwałem.
Czekałem na dźwięk silnika, który zabrzmi inaczej niż wszystkie. Widziałem, jak mniejsze ode mnie pieski dosyć szybko opuszczały Dom Opieki i wyruszały ze swoimi nowymi właścicielami do ich domów. Podobno łatwiej znaleźć nowy dom małym pieskom. Ja wciąż czekałem. Ale byłem optymistą. Wierzyłem, że i mnie spotka ten cudowny moment.
Pewnego dnia usłyszałem, jak panie opiekunki rozmawiają między sobą, że chyba niebawem ktoś do mnie przyjedzie. Mnie też to mówiły, zwracając się bardzo czule. Uwierzyłem im i merdałem z radości ogonem. Nie mogłem się doczekać. Byłem ciekawy, kto to będzie?
I wtedy się pojawiła!
Pańcia Ańcia
Poczułem ją, zanim ją zobaczyłem. Pachniała wiatrem, domem i czymś, co mój nos od razu nazwał „bezpieczeństwem”. Przyjechała z mężczyzną, którego przedstawiła: „Mój mąż”. Kiedy weszła, moje serce zabiło mocniej! Aż trzęsła się moja gęsta sierść. Podeszła do mnie, a ja poczułem, że moje uszy same kładą się po sobie, a ogon zaczyna zamiatać podłogę z taką siłą, że aż uniosły się drobiny kurzu.
„Ojej, jaki on jest piękny!” – powiedziała, a jej głos był miękki jak moja ulubiona poduszka.
Poszliśmy na spacer. Szedłem dumnie obok niej i pani z Domu Opieki. Moje wielkie łapy stąpały po trawie i błocie, a ja starałem się nie ciągnąć smyczy, choć radość rozpierała mnie od środka tak mocno, że nie do końca mi się to udawało. Czułem, że to jest ten moment. Moje wielkie, brązowe oczy spotkały się z jej oczami i wiedziałem – my się już znamy. My się już kochamy! To jest moja Pańcia – Pańcia Ańcia!!! Gdybym umiał mówić, to bym jej od razu powiedział, co o niej myślę – że jest wspaniała, że ją kocham i że całe życie na nią czekałem.
Skok do srebrnego pudełka
Kiedy spacer dobiegł końca, zobaczyłem otwarte drzwi wielkiego, srebrnego pudełka na kołach. Pani z Domu Opieki jeszcze coś mówiła do męża Pańci, wymieniali jakieś papiery, ale ja nie zamierzałem czekać na zaproszenie. Ugiąłem potężne łapy, wybiłem się z całą mocą moich 65 kg i wskoczyłem na tylne siedzenie tego srebrnego pudełka, wypełniając je niemal w całości.
Siedziałem tam, sapiąc z radości i patrząc przez szybę. Moje spojrzenie mówiło: „Ja już wybrałem. Jedziemy do domu?”.
Warto być optymistą
Usłyszałem śmiech – ten najpiękniejszy dźwięk na świecie. Moja nowa Pańcia siadła obok mnie, a ja położyłem jej głowę na ramieniu, choć niemal przygniotłem ją do drzwi. Zupełnie zapomniałem o tym, że ważę 65 kg. Zresztą, kto w takiej chwili myśli o wadze? W moim życiu właśnie działy się rzeczy najważniejsze!
Tego dnia zostałem adoptowany. Tego dnia znalazłem swoją rodzinę, swoje nowe stado. Doskonale to wcześniej wyczułem, że warto być optymistą. Mimo że szeptano, że taki duży ma małe szanse, to ja wierzyłem, że mój los się odmieni. Warto cierpliwie czekać, a ten cudowny moment przyjdzie.
Ahoj, przygodo! Ciekawe, dokąd zawiezie mnie to srebrne pudełko na kółkach?
Nero
Zdjęcia: Ania Porada
